In een individuele sessie Luisterende Handen – aanraken bied ik – vanuit mijn achtergrond als haptotherapeute – mijn aanrakende handen te ‘luisteren’.
Stilstaan en  aanwezig-zijn bij wat jij te vertellen hebt: het verhaal van je lichaam aangevuld met jouw woorden, tranen of anders.

Want je lichaam heeft een gevoelsgeheugen. Alle gevoelservaringen, die je in je leven hebt opgedaan, liggen hierin opgeslagen. Al vanaf het moment dat je in de baarmoeder van je moeder zat.

En ook: je lichaam vertelt je voortdurend hoe het wérkelijk met je is.
Veelal zijn we vergeten daarnaar te luisteren en te herkennen wat ons lichaam ons vertelt. Door opvoeding zijn we ons gaan gedragen naar “hoe het hoort”. Daarmee gaan we voorbij aan hoe het vanbinnen voelt, aan onze behoeften en gevoelens. Ons denken is gaan regeren en bepalend geworden. Ons lichaam kan daardoor leeg of gespannen en vermoeid aanvoelen. Vaak hebben we het niet eens in de gaten en gaan we stug door.

Het is ons gehéle lichaam dat voelend is. Ook het hoofd kan voelen.
Dat luisteren naar de stem van je lichaam is een verfijnd systeem. Vaak beginnen we daar pas mee in contact te komen, wanneer het lichaam haar signalen krachtig kenbaar maakt:  door pijn, ziekte en ongemak.

Met luisterende handen laat ik je voelen dat ik er ben voor jou. Mijn handen raken je aan, waardoor je naarbinnen gaat voelen. Soms duurt het even. Je bent zo gewend om het te negeren. Een zucht, een traan, maar ook de woede of angst kunnen nu gevoeld worden.

Niet altijd kan een aanraking direct op het lichaam verdragen worden, omdat het lichaam laat voelen dat dat te spannend is. Dan reik ik je lichaams- en gevoelsgerichte ervaringen aan, die je kunnen ondersteunen in jouw voelende lichaam.

In een sessie “luisterende handen” ben je niet alleen met al dat wat gevoeld wil worden. In het contact maken kan je siddering, je pijn en verdriet, je onrust of je spanning, ruimte krijgen, waardoor je geleidelijk aan weer kan zakken uit je hoofd in je hele voelende lichaam.

En soms zijn er geen woorden voor en vertelt het lichaam zelf hoe het met je is. Met een traan of een wegtrekkende spanning. Je hoeft het ook niet altijd te begrijpen. Daarmee word je hoofd weer (te) actief en trek je weg bij je gevoel.

Met mijn aanraking nodig ik je uit om naar binnen te voelen, zodat je kunt zijn met wat er in je leeft. Het hoeft niet anders of weg. Je bent goed zoals je bent. Het wil gevoeld worden. Zo maak je verbinding met je voelende lichaam – in plaats van met je hoofd vol gedachten die je afleiden.

In het contact kunnen gevoelens van eenzaamheid verzachten; je kan troost ontvangen en ontspannen bij angst, verdriet en pijn.
In de stilte met jezelf in je lichaam kan je lichaam zich weer vullen en welt er uit je diepte een “hè, hè, daar ben ik weer” op.

Met zachte ogen, een milde glimlach en een glanzende huid kan je daarna naar huis gaan. Je voelt je gehoord, gezien en gevoeld in jouw “verhaal”.

 

Toe, raak me aan

Ben ik je baby,
toe, raak me aan.
Ik heb je aanraking nodig, meer dan je misschien ooit zult weten.
Was en verschoon en voed me niet alleen,
maar wieg me dicht tegen je aan, kus mijn gezicht en streel mijn lichaam.
Je kalmerende, zachte aanraking drukt veiligheid en liefde uit.

Als ik je kind ben
toe, raak me aan.
Als ik tegenstribbel, je zelfs wegduw,
zet door, zoek manieren om aan mijn behoeften tegemoet te komen.
Je nachtzoen helpt mijn dromen te verzoeten.
Je aanrakingen overdag vertelt me wat je werkelijk voelt.

Als ik je tiener ben
toe, raak me aan.
Denk niet omdat ik bijna volgroeid ben
niet hoef te weten dat je nog om me geeft.
Ik heb behoefte aan je liefdevolle armen, aan een tedere stem.
Als de weg soms vol stenen ligt, dan heeft het kind in me je nog steeds nodig.

Als ik je vriend ben,
toe, raak me aan.
Niets laat me duidelijker weten dat je om me geeft dan een hartelijke omhelzing.
Een opbeurende aanraking als ik in de put zit, verzekert me ervan dat ik word bemind
en stelt me gerust dat ik niet alleen ben.
Jouw troostrijke aanraking is misschien de enige die ik krijg.

Als ik je sekspartner ben
toe, raak me aan.
Je denkt misschien dat je passie genoeg is,
maar alleen je armen houden mijn angsten tegen.
Ik heb behoefte aan je geruststellende, tedere aanraking,
om me eraan te herinneren dat ik word bemind, gewoon om mezelf.

Als ik je volwassen kind ben,
toe, raak me aan.
Al heb ik een eigen gezin om vast te houden,
ik heb nog steeds behoefte aan de armen van pappie en mammie
als ik me gekwetst voel.
Als ouder kijk ik er anders tegen aan,
waardeer ik jullie meer.

Als ik je bejaarde vader of moeder ben,
toe, raak me aan
zoals ik werd aangeraakt toen ik nog heel jong was.
Houd mijn hand vast, zit dicht bij me, geef me kracht
en verwarm mijn vermoeide lichaam met jouw nabijheid.
Al is mijn huid nu gerimpeld, ze vindt het heerlijk om aangeraakt te worden.

Wees niet bang, raak me gewoon aan.

uit: “Liefdevolle aanraking”, Phyllis Davis

Betekenis geven aan je eigen verhaal!